Een blanco of ongedekte cheque?

Posted on 25 mei 2012 by

Afgelopen week probeerde Geert Wilders een Nederlandse versie van de beruchte Filibuster uit de Verenigde Staten uit te voeren inzake de ratificering van het Europese noodfonds “ESM”.  tot na de verkiezingen in september uit stellen zodat een nieuw parlement deze deelname zou kunnen tegenhouden. Door elke dag een nieuwe hoofdelijke stemming aan te vragen vertraagde hij het proces wel maar werd deelname aan het fonds uiteindelijk wel aangenomen.

ESM
Er is veel onduidelijkheid over wat het ESM nou eigenlijk gaat betekenen voor Nederland. Door de heftige discussies op het Binnenhof en stellingnames in de media (sla Geenstijl er maar eens op na…) is de blik hierop nogal vertroebeld. In dit stuk geen brede analyse van dit Europees Stabilisatie Mechanisme (voor een snelle uitleg klik hier) maar wel een kleine kijk op het doel van het ESM en waarom houding van de anti-Europese partijen in Nederland ons het schaamrood op de kaken zou moeten bezorgen.

Het ESM is in het leven geroepen om snel te kunnen interveniëren op de kapitaalmarkt als een van de deelnemende landen door een acuut financieringsprobleem zelfstandig geen kapitaal kan aantrekken om haar schulden af te lossen. Door snel een land te hulp te schieten houdt “de markt” vertrouwen in het land en dat zou de rente op staatsobligaties moeten drukken.

Halfbakken maatregelen
Toen Griekenland in de problemen kwam ruzieden de Europese landen of en zo ja, hoe hulp zou moeten worden gegeven. Iedereen herinnert zich vast nog wel dat er sprake van was dat Finland een onderpand zou krijgen voor haar leningen. Welk eiland of tempelcomplex Helsinki precies in gedachte weet ik niet maar het was exemplarisch voor de halfbakken aanpak van een ingrijpende crises. De debatten die in de nationale parlementen werden gevoerd lieten Ministers van Financiën zien die een daadkrachtig, bestraffend beleid voorstonden waarbij, om anti-Europese krachten de wind uit de zeilen te nemen, toch vooral werd benadrukt dat elke cent terug zou komen. Met Rente!

Door te kiezen voor halfbakken maatregelen bleef het effect natuurlijk uit. De beleggers kregen niet het vertrouwen terug dat Europa eensgezind zou optrekken om de crisis in de eigen voortuin aan te pakken. Griekenland zakt verder weg en Spanje en Italië blijven in de gevarenzone.

300.000.000 kilo aan munten
Het ESM zou dit signaal wel kunnen geven omdat dit fonds sneller kan beslissen waar en hoe in te grijpen. Doordat ieder land daadwerkelijk een bijdrage levert, Nederland stort 4,5 mld, heeft het fonds middelen om direct te kunnen interveniëren. Daarnaast geven de deelnemende landen nog garanties af aan het fonds, Nederland voor 35,5 mld. Dit zou zoveel vertrouwen moeten geven dat deze garanties niet aangesproken zouden hoeven worden maar er is wel een kans dat Nederland en de andere landen deze garanties zullen moeten verzilveren.

Ook de Nederlandse staatsschuld loopt in rap tempo op. Tot nu toe mogen we blij zijn dat beleggers vertrouwen hebben in onze economie en de staat van het land. Gelukkig maar want met 407 miljard schuld zou een vertrouwenscrisis funest kunnen zijn. In dat geval is de “blanco cheque aan Europa” waar Wilders het zo graag over heeft eerder een ongedekte cheque.

Afgezien van de vraag wat de ideale manier is van het waarborgen van nationale soevereiniteit, besluitvorming en democratisch gehalte van het ESM, wat gezien de onbevattelijke bedragen (ter illustratie: 40 miljard staat gelijk aan 300 miljoen kilo aan losse euromunten) niet iets is om licht over te denken, is het wel belangrijk om het doel van het fonds niet uit het oog te verliezen..

Op dit moment is de werkloosheid onder jongeren in Spanje meer dan 50%, gaan kinderen in Griekenland met honger naar school en kunnen veel mensen nauwelijks rondkomen en bezuinigen op voedsel en zorg. Gaarkeukens zijn een normaal verschijnsel geworden in landen waar de toerist tot voor kort massaal de all inclusive hotels bevolkten.

Heel Spanje? Nee, één dorpje hield dapper stand
Dat de zuidelijke lidstaten op te grote voet hebben geleefd zonder te investeren in een duurzame economie is zeker iets wat hen aangerekend kan worden en hervormingen moeten zeker als voorwaarde voor hulp worden gesteld. Maar ons hoofd wegdraaien voor een naderend sociaal drama met de woorden dat “we in Nederland ook al moeten bezuinigen” vind ik een schaamtevolle redenatie. Een BTW verhoging op een nieuwe televisie staat qua koopkracht verlies mijlenver van het in de rij gaan staan van een gaarkeuken.

Laatst zag ik een reportage over een dorpje in Spanje dat geheel op coöperatieve leest geschroeid was. Het hele dorp voelt zich verantwoordelijk voor elkaar, werkloosheid kent men er praktisch niet en de inwoners komen regelmatig bijeen om beslissingen ten nemen. Zonder dat hier een repressief communistisch systeem is ingevoerd blijkt solidariteit een goede manier om niet in een crisis te raken.De problemen van de Unie zijn groter en ongetwijfeld meer complex dan het besturen van Spaans dorp maar misschien dat we wel een les eruit mee kunnen nemen.

Als we in de hele EU wat meer solidariteit tonen met onze buren zouden we er toch in moeten slagen om een iedereen een gezonde en stabiele basis te geven.

Roosevelt
In Washington bezocht ik onlangs het Memorial van Franklin D. Roosevelt, president van de VS ten tijde van the Great Depression in de jaren ’30. Een quote van hem blijft me tijdens het gekrakeel rondom het ESM door het hoofd gaan:

“The test of our progress is not whether we add more to the abundance of those who have much; it is whether we provide enough for those who have too little.”

Een mooi principe om als uitgangspunt te nemen.

Geplaatst in Europa, Haagse politiek | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De schrijnende gevallen van de PvdA

Posted on 5 mei 2012 by

Er is al veel gezegd en geschreven over het akkoord waarmee D66, GroenLinks en ChristenUnie in 48 uur VVD en CDA uit de brand hielpen, een begroting mogelijk maakten en passant het aanzien van Nederland in de EU redden.

AfbeeldingNog veel meer is er gezegd over de rol van de PvdA. Mochten ze niet aanschuiven bij het overleg, wilden ze niet aanschuiven of had Samsom gewoon niet door dat er belangrijke beslissingen werden genomen.

Met deze Samson had ik vorige week een korte discussie op twitter over een punt uit dit akkoord. Deze discussie liet mij zien hoe de Sociaaldemocraten Nederland willen inrichten.

De discussie ging over de versnelde verhoging van de AOW leeftijd. In plaats van een verhoging in 2020 direct van 65 naar 66 gaat deze volgend jaar al geleidelijk in met een maandelijkse verhoging. Op deze manier worden de bezuiniging die hiermee gerealiseerd word omgeslagen over alle generaties. Samson vond dit een ronduit asociale maatregel die een moeizaam onderhandeld pensioenakkoord tussen vakbonden en werkgevers in een keer onderuit haalt.

Waarom asociaal? Hij stelt zich de man voor die zijn leven lang gewerkt heeft in een laagbetaalde baan en gedwongen of vrijwillig  op zijn 60e al met de VUT is gegaan. De regeling die deze man kreeg betaald hem tot zijn 65e zijn salaris daarna zou daarvoor de AOW in de plaats komen. In de nieuwe situatie krijgt deze man pas op zijn 65-en-zes-maanden voor het eerst AOW en moet hij een gat van 6 maanden zonder inkomen zien te overbruggen. De veel lagere bijstand lonkt met mogelijke problemen met huurbetalingen, verzekeringen etc. tot gevolg.

Schrijnende situatie dus. Deze man komt waarschijnlijk niet nog Afbeeldingergens aan de bak om bovengenoemd scenario af te wenden. Volgens Samson dus het bewijs dat de nieuwe regeling niet deugt en van tafel moet.

En dat is in mijn ogen precies het probleem van de politiek van de PvdA. Er wordt een voorstel gedaan, de PvdA zoekt het schrijnende geval zet deze in de uitzending bij Pauw en Witteman en eist een verwerping van de regel op basis van dat verhaal. Dat hiermee ook een logische stap wordt gezet richting een meer realistische pensioenleeftijd doet daarmee niet ter zake.

Ook mijn ouders zijn met prepensioen. Lang voor gespaard en genieten nu van alles wat maandag tot en met vrijdag overdag zoal plaatsvindt (als werkende heb ik daar geen weet van…).

Ook zij zullen de uitstel van de AOW merken maar zij begrijpen de achterliggende gedachte. Waarom zou de overheid je laatste 20 jaar van je leven moeten onderhouden?

Het gros van de prepensioeners, vutters, en bijna 65- jarigen kunnen het financieel prima  redden om een paar maanden later AOW te ontvangen. De schrijnende gevallen zijn namelijk niet de norm waarop de regel moet worden geschreven. Een sociaal beleid is in mijn ogen dat de samenleving zorgt voor een vangnet waar mensen die als gevolg van een generieke maatregel onevenredig hard getroffen worden geholpen worden.

Schrijnende, bijzondere, aparte gevallen lijken de basis te vormen van de sociale politiek van de PvdA. Een politiek die ervoor zorgt dat er geen keuzes worden gemaakt, geen veranderingen worden doorgevoerd en er uiteindelijk toe zal leiden dat Nederland op weg is zelf een schrijnend geval te worden. Met zo’n sociale houding is het wellicht ook niet zo gek dat je niet wordt gevraagd mee te denken als het er echt om gaat.

Geplaatst in Haagse politiek | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Onlangs stelde de PVV fractie in Den Haag een reeks vragen aan het College van B&W in Den Haag met als doel een Deltaplan op te stellen voor het behoud van de allochtone bevolking volgens Christelijk, Joods, Humanistische gronden.

Wanneer voel je je ergens thuis?

Kan je je thuis voelen in een straat, stad of land? En zo ja, wat zijn dan de factoren waaraan moet zijn voldaan om je echt thuis te voelen? Hier zijn ongetwijfeld vele (semi-) wetenschappelijke studies naar verricht met net zo veel mogelijke factoren. Waarschijnlijk geeft iedereen er een andere definitie aan.

Wanneer en waar voel ik me eigenlijk thuis? Mijn eigen huis natuurlijk. Zelf lang naar gezocht, gekocht, verbouwd en ingericht. Met partner erbij, helemaal af en een plek waar ik graag naar ben. Ook woon ik nu alweer 7 jaar in Den Haag en ik betrap mezelf er regelmatig op tijdens het fietsen door de stad, lopend door de duinen en zittend op een terras dat ik Den Haag echt als “mijn stad” beschouw. Dat kwalificeert voor mij zeker als thuis voelen. Een lofzang op Den Haag met haar grote verscheidenheid aan buurten, invloeden, geuren en smaken zal ik hier niet loslaten maar dat deze mix bijdraagt aan een levendige, uitnodigende en bruisende stad hoef ik hopelijk niemand te vertellen.

Toen ik afgelopen zaterdag in het AD/HC las dat de bevolking van Den Haag vanaf nu uit meer allochtonen dan autochtonen bestaat  nam ik dat dan ook als een demografisch feitje aan. Alleen, het zorgde er deze week wel voor dat ik me toch minder thuis voelde in de stad.

Dat lag niet aan het bericht maar op de Pavlov reactie die volgde uit Haagse PVV kringen. Maandag kopte hun website dat er een “Deltaplan moet komen voor behoud Westerse Cultuur in Den Haag en Scheveningen“.

Kort samengevat kwam het er op neer dat allochtonen ervoor zorgen dat autochtonen de stad ontvluchten. Ik verzin het niet dat doen zij. Ter plekke. Lees de vragen maar eens door en laat ze even op je inwerken.

Dat er in Den Haag een politieke partij is die geen enkele gelegenheid onbenut laat te schoppen tegen nieuwe Hagenaars vind ik wanstaltig. Dat zij dit doen onder de noemer van Christelijke, Joodse, Humanistische waarden, een belediging voor iedere Christen, Jood, of Humanist. Het ergste vind ik dit voor ons Hagenaars. Ik word weggezet als een zielige bedreigde xenofoob en mijn onderbuurman voor een uitvretende, criminele steuntrekker.

In een stad waar daadwerkelijk zo’n klimaat zou heersen voel ik mij niet thuis.

Maar ik bekijk Den Haag als een huis dat je net hebt gekocht. Voordat je je er echt thuisvoelt moet je flink aan de bak. Met vrienden de muren witten, met familie verhuizen en met je nieuwe buren het glas heffen als je je naambordje hebt opgehangen.

En als het buurjongetje een etterbak blijkt te zijn, de VVE vergadering op ruzie uitloopt of de buren hun tuin als vuilnishoop gebruikt, moeten we die problemen aanpakken met echte oplossingen. Je als politieke partij dan wentelen in aandacht met kreten als “Deltaplan” zonder met één enkel punt te komen waar de bewoners van Den Haag beter van worden dan zijn die zetels in de Gemeenteraad vier jaar lang met lucht gevuld.

Ik heb een paar dagen getwijfeld om over deze vragen van de PVV een blog te schrijven. Aandachten geven of doodzwijgen? Omdat ik merkte dat het me toch niet losliet en me een zeer ongemakkelijk gevoel was toch besloten om in ieder geval de vragen onder jullie aandacht te brengen.

Wat vind jij?

Kunnen dit soort vragen door de beugel of wordt het tijd hier afstand van te nemen, niet alleen door politici maar ook als inwoner van deze stad (of willekeurig andere stad).

Ik ben benieuwd naar jullie reactie.

Bedankt voor het lezen.

Robert

Posted on 18 april 2012 by | 4 reacties

Privacy, overheid en kerk. Geef mij dan maar Facebook

Posted on 10 april 2012 by

Toen bekend werd dat Facebook Instagram overneemt voor een astronomisch bedrag hoorde ik direct de eerste mensen die zeiden over te schakelen op een andere fotodienst, doodsbang dat hun gegevens in handen van het beruchte Facebookimperium.

De angst dat je persoonlijke gegevens in “verkeerde” handen vallen is met de sterke opkomst van social media netwerken navenant gestegen. Of deze angst terecht is of niet dat kan ik niet beantwoorden maar ik vond het wel een aardig om deze ontwikkeling in het licht te zetten van de gegevens die je al lang geleden uit handen hebt gegeven en die nu jouw “account” vormen bij de Gemeentelijke basisadministratie (GBA).

Toen in 1994 is de Wet GBA persoonsgegevens in werking getreden. Op basis van deze wet (artikel 99 lid1) worden jouw adres en persoonsgegevens doorgegeven aan o.a. pensioenfondsen, zorgverzekeraars en banken en verzekeraars mits er een wettelijk omschreven noodzaak hiervoor bestaat. Tot zover nog geen onbehagelijk gevoel.

Bij het vervolg gaan mijn wenkbrauwen wel omhoog.

Vroeger hield de gemeente keurig bij bij welke kerk je hoorde. Een verhuizing, overlijden en trouwerij werden direct doorgeven aan de kerk. Aangezien men al in de jaren ’90 (…) vond dat kerk en staat gescheiden zou moeten zijn wilde men van dit automatisme af (zie de Memorie van Toelichting). Alleen zou hiermee de administratie van de kerken niet meer volledig zijn. Dankzij blijkbaar een uitstekende lobby is in de wet een apart lid opgenomen die regelt welke gegevens de Gemeente door mag geven aan een kerkelijke instantie. De Gemeente geeft op basis hiervan je gegevens door aan SILA , de stichting die de ledenadministratie verzorgd voor: o.a. de RK kerk (rooms, oud en nieuw) en de Protestantse Kerk Nederland. Uiteraard worden alleen gegevens doorgegeven als je via je eigen kerk geregistreerd staat bij SILA maar aangezien nog  vele miljoenen Nederlanders bij SILA geregistreerd staan mag je aannemen dat er nogal wat vervuiling in de cijfers zit.

Zo ontving vriend M. onlangs een bericht van de lokale RK parochie in Den Haag met de zeer beleefde vraag of M zich nog katholiek achtte, de kerk was nogal leeg ondanks dat er volgens de gegevens veel katholieken in de parochie wonen. M. ging vervolgens verhaal halen bij de gemeente, waarom werden ongevraagd gegevens doorgegeven? Het verhaal van SILA werd verteld en M moest zich tot SILA en zijn doopkerk richten om de SILA registratie uit de GBA te halen. Hier zit de crux. Je kan dus niet aan de gemeente zelf vragen de registratie te verwijderen maar je wordt gedwongen je tot je kerk te richten waar je wellicht al decennialang niets mee te maken hebt gehad.

In 2007 stelde Alexander Pechtold kamervragen over deze uitzonderingspositie van SILA. Het antwoord van CDA staatssecretaris Bijleveld (BZ) was duidelijk. SILA had deze positie omdat de kerken anders geen ledenadministratie hadden, andere geloofsgemeenschappen dit ook mochten aanvragen en burgers zich zelf konden uitschrijven (dat de opstelling van het CDA niet is gewijzigd bewijst deze speech van minister Spies wel ter gelegenheid van 25 jaar SILA).

De drie argumenten lijken me getuigen van een zekere minachting voor onze privacy. De overheid heeft zich op geen enige wijze te bemoeien met de ledenadministratie van kerken. Als iemand lid wil zijn van een kerk dan kan deze persoon zich keurig inschrijven bij pastorie en als hij of zij er geen behoefte meer aan heeft dan schrijft hij of zij zich uit, net als bij elke andere stichting, vereniging of partij.

De dooddoener dat de burger zich altijd zelf kan uitschrijven vind ik helemaal tergend. je moet kunnen vertrouwen dat onze overheid alleen die gegevens weggeeft aan die organisaties die een wettelijke taak hebben, een kerkgemeenschap, voetbalclub of politieke partij hoort hier zeker niet bij. Tijd voor een nieuwe vragenronde!

Bij Facebook kan ik in ieder geval zelf mij privacy instellingen bepalen en kan ik besluiten met 1 druk op de knop iets niet meer te “liken”. Een echte overheid 2.0. heeft hier dus nog een grote stap te zetten.

Geplaatst in Politiek | Tags: , , , , , | 4 reacties

Stoelendans op de Balkan

Posted on 9 april 2012 by

Dit weekend stond in de Volkskrant een zeer aangrijpende foto genomen in Sarajevo. 11.541 rode stoeltjes stonden opgesteld in de hoofdstraat als eerbetoning aan de inwoners van de stad die tijdens de Balkan oorlog in de jaren negentig zijn gesneuveld.

Alweer 20 jaar geleden vielen de eerste schoten tussen de Bosniakken en de Bosnische Serviers die leiden tot een sterk verdeeld land, 100,000 doden en een miljoen ontheemden.

Dagelijkse praktijk in Afrika waar Mali, Soedan, Congo en Somalië maar een paar van de landen zijn waar vluchtelingenstromen, hongersnood, wreedheid en een toekijkende wereldorde een dodelijke cocktail voor de inwoners zijn. Maar Bosnië is Afrika niet. Bosnië ligt in het hart van Europa waar de meest geciviliseerde landen letterlijk aan de grenzen stonden toe te kijken hoe concentratiekampen uit de grond werden gestampt en dezelfde foto’s uit ’40-’45 in kleur de krant haalden en de filmpjes live onze huiskamer inkwamen in full HD.

Inmiddels zijn de meeste landen die vroeger Joegoslavië vormden lid van de EU of staan op de drempel van lidmaatschap. De boeven van de oorlog zijn overleden of zitten in het Scheveningse gevang en de onuitgesproken belofte “Peace for our Time” hangt in de lucht.

Op deze druilerige tweede paasdag kijk ik wellicht met een negatieve blik naar de foto’s van de rode stoelen in Sarajevo, het symbool van de angst dat buren zich tegen elkaar keren en een falend Europa.

Maar als je nu kijkt naar de situatie in Syrië dan komt weer het beeld naar voren van een krachteloze en weifelende Europese gemeenschap die haar vingers niet wil branden aan het conflict waar wederom tienduizenden slachtoffers vallen. Zou Europa dan nu wel klaar staan om een brandhaard in eigen huis te doven? De Griekse samenleving lijkt af te glijden naar anarchie en zou daarmee wel eens de eerste testcase te kunnen worden.

Als het antwoord nee is, wat is er dan nodig om Europa wel die kracht te geven, vergaande politieke integratie of vasthouden aan een Europees continent met 27 stadsstaatjes. Hoe estethisch fraai het plaatje 20 jaar later kan zijn tijdens de herdenking, over 20 jaar zie ik liever geen stoeltjes op de Akropolis.

Geplaatst in Europa | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Een schone stad

Posted on 28 maart 2012 by

Vanochtend fietste ik naar Den Haag CS en ter hoogte van de voormalige Blauwe Aanslag  zag ik hoe een jonge vrouw een plastic zak met brood leeg kieperde in de singel. Efficiënt eendjes voeren zeg maar. Terwijl ik dacht aan rattenplagen en meeuwenoverlast wilde ik net de straat oversteken toen ik zag dat ze de lege plastic tas op de grond liet vallen en gemoedelijk doorliep naar de tramhalte. Verbaasd keerde ik mijn fiets en sprak haar aan op het feit dat ze de tas liet vallen. Haar verbazing (en schrik) was mogelijk nog groter en ik kreeg het idee dat ze niet eens had nagedacht over de mogelijkheid de lege tas bij de tramhalte in de prullenbak te doen. Mijn vraag of ze de tas misschien wilde oprapen ging helemaal een stap te ver maar enige schaamte maakte zich toch van haar meester. Omdat de tas elk moment de singel in kon waaien heb ik hem toen zelf maar opgepakt…

Zwerfafval in de stad lijkt een steeds groter probleem te worden. De reinigingsdienst van de gemeente lijkt er niet tegen aan te kunnen vegen en met een mogelijk volgende bezuinigingsronde kan het zo maar zijn dat er nog minder geveegd zal worden in de Haagse straten. Volgens de “theory of the broken window” draagt zwerfafval bij aan een onveilig gevoel en natuurlijk verdwijnt via het zwerfafval een hoop plastic in het milieu met alle gevolgen van dien (kijk maar eens op The Plastic Soup Foundation).

Genoeg redenen dus om de strijd met zwerfafval aan te gaan!

Maar hoe….

Ik ga ervan uit dat niemand van jullie zelf blikjes,  papiertjes, bakjes etc. op straat smijt dus daar valt de winst niet te halen.

En toch ligt er troep op straat en het nare is, ligt er 1 bekertje, propje of flesje dan ligt binnen no-time meer troep bij. En dat terwijl dat eerste bekertje misschien wel uit een vuilnisbak is gevallen.

Volgens mij zit er dan ook maar een ding op. Zelf dat eerste bekertje weer in de vuilnisbak gooien! Klinkt simpel. Is ook simpel. Bezorg jezelf een instant goed gevoel en Den Haag een schoon imago!

Je ben trouwens niet de enige die de rommel van een ander opruimt voor een schone stad. Al jaren komt de Vuilraaptroep samen om door de stad zwerfafval op te ruimen en kijk vooral ook dit filmpje van Peter Smith 

Met het buitenseizoen voor de deur waarin ik hoop te genieten van een schoon strand Zuiderpark en terrassen een mooi moment om aan de slag te gaan en “vuile handen” te maken.

Geplaatst in Ondertussen in Den Haag | Tags: , , , | 1 reactie

Vertrouwen

Posted on 13 februari 2012 by

Beste Bas,

Aangezien ik jouw email adres, telefoonnummer of facebookaccount niet weet, stuur ik je hierbij op deze wijze maar een berichtje.

Het is nu 2 weken geleden dat ik maandagavond, uurtje of half tien, door jou op de Loosduinsekade werd gevraagd te stoppen. Je stond daar met je telefoon in je hand een beetje paniekerig en duidelijk niet op je plaats… Een wat warrig verhaal volgde waaruit in ieder geval duidelijk werd dat je naar Bergen op Zoom terug moest, je pinpas het niet deed, de politie je niet kon helpen en je niemand kende in Den Haag die je zou kunnen helpen.

Ik had met je te doen. Je zag er inmiddels redelijk verkleumd uit, vertelde dat al velen je hadden laten staan toen duidelijk werd dat je geld nodig had voor een treinkaartje en al had ik zelf net nog een biertje gedronken, jij zag er niet uit dat drinken je dagbesteding vormde.

Een lang verhaal kort, ik gaf je twintig euro te leen samen met mijn visitekaartje zodat je contact met me kon opnemen om het geld weer vanuit je veilige Bergen op Zoom weer terug te storten. Je dank was al hartelijk en natuurlijk voelde ik me stiekem best goed om eens een keer een totaal vreemde blind te vertrouwen. Want zeg nou zelf, hoevaak kom je in zo’n positie?

Vervolgens begon het te knagen… Zou ik iedereen het geld gegeven hebben en belangrijker, mijn blinde vertrouwen. Waarschijnlijk niet… Pijnlijk, heb ik dan zoveel vooroordelen.

Een tweede golf van twijfel kwam toen ik ook woensdag nog niets van je gehoord had…. Is mijn geld direct de Haagse horeca ingepompt? (noot: grote kans dat dat toch was gebeurd..).  Nu ik twee weken laten nog niets van je hebt gehoord zijn er een aantal scenario’s mogelijk. 1) de eerder genoemde horecavariant, 2) je moest wel naar Bergen op Zoom maar besloot de volgende dat dat aangezien ik geen gegevens van jou heb dat ik je dus toch niet zou kunnen vinden, of 3) je bent mijn kaartje verloren…

Ik hoop dat je echt naar Bergen op Zoom moest en sterker nog, ik hoop dat je goed bent aangekomen. Belangrijker, ik zou het volgende keer toch weer doen.

Iemand blind kunnen vertrouwen is namelijk het mooiste dat je iemand kunt geven.

Geplaatst in Ondertussen in Den Haag | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Verplichte ID-scan bij café bezoek

Posted on 12 februari 2012 by

In het AD/HC van zaterdag 11 februari een artikel over het plan van de horeca ondernemers op het Haagse Plein om bezoekers vanaf deze zomer niet meer binnen te laten zonder hun identiteitsbewijzen te scannen. Ondernemers hopen hiermee, volgens het artikel, overlastgevers te kunnen weren van de café’s rond  het Plein. Sympathiek plan, veiligheid voor alle stappers voorop; gezelligheid viert hoogtij.

En toch..

Als ik dus vanaf komende zomer een biertje wil doen nadat ik uit mijn werk in Amsterdam ben gekomen moet ik eerst mijn paspoort laten zien voordat ik in de buurt van de tap kom… De kroeg bewaart natuurlijk mijn gegevens zodat ze een volgende keer kunnen zien of ze me weer mogen bedienen…

Aangezien ik allergisch ben voor de dooddoener “als je niets te verbergen hebt” werd ik er narrig van dit plan.  Ik snap dat het garanderen van een veilige stapavond voor alle bezoekers de boventoon moet voeren bij het bedenken van een veiligheidsplan maar waarom is dan de kerngedachte die blijkbaar opkomt om met een generieke maatregel alle bezoekers van het Plein om legitimatie te vragen en vervolgens deze gegevens te bewaren? Waarom is het niet mogelijk om een overlastgever door een van de kleerkasten die tegenwoordig voor elk café buiten de deur te zetten en aan een van de alompresente politieagenten te overhandigen voor een afkoelingsmoment?

Het innemen van persoonsgegevens is tegenwoordig een hot issue. Dit weekend bleken privegegevens van KPN clienten via een hack bij babydump.nl gehackt, een incident in een lange rij hacks. Een gegeven dat mij er niet op gerust maakt dat een kroeg wel mijn gegevens kan beschermen.

Ik vraag me af of dit een serieus plan is of alleen een proefballonnetje om meer politiemedewerking te krijgen of om de burgemeester een hak te zetten die kroegen wil sluiten na geweldsincidenten. Hoe dan ook, door dit soort proefballonnetjes wordt al wel het water getest en gezien de lauwe reacties in de stad ben ik bang dat een biertje op het Plein zonder legitimatie binnenkort al niet meer geschonken wordt.

Geplaatst in Haagse politiek | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Gelijke rechten, maar hoe nu verder?

Posted on 3 december 2011 by

Afgelopen week gooide Henk Krol, hoofdredacteur van de Gaykrant, de knuppel in het hoederhok door te stellen dat de politieke strijd voor gelijke rechten voor homo’s lesbiennes wel zo’n beetje gestreden is (zie zijn blog: www.henkkrol.nl). De opstelling van het burgelijk huwelijk voor paren van het gelijke geslacht is daarvan maar een van de voorbeelden. De inzet van de belangenverenigingen zoals het COC zou zich nu meer moeten gaan richten op het laten doordringen van deze gelijkstelling in de hele samenleving.

Een lastige boodschap voor het COC bleek wel uit de reactie van voorzitter Vera Bergkamp die zelfde dag bij Pauw en Witteman. Er zijn volgens haar nog genoeg zaken die in Den Haag moeten worden geregeld.

Ik ben het wel met Henk Krol eens. Qua wetgeving zijn “we” er wel. Het is nu tijd om te zien of we in de emancipatie slag op wettelijk niveau  wel genoeg gelet hebben op de rest van de samenleving. Daar is volgens mij nog een grote stap te zetten. Zolang ouderen weer terug de kast in moeten omdat in hun verzorgingstehuis geen tolerante sfeer heerst onder bewoners en personeel, als op sportverenigingen mensen niet voor hun geaardheid durven uit te komen en als op scholen personeel en leerlingen bang zijn om zichzelf te kunnen zijn dan ligt daar de uitdaging voor de komende jaren.

Tolerantie kan niet worden afgedwongen met regels maar komt voort uit begrip, kennis van zaken en de allerdaagse zaken waaruit iedereen kan zien dat homo’s niet “eng” of “anders” zijn.

Waarbij in de politieke lobby het een organisatie als het COC haar werk goed doet en eerder genoemde wettelijke emancipatie heeft kunnen bewerkstelligen, ligt de bal bij de emancipatie van de samenleving bij de homo’s lesbiennes transgenders en bi’s zelf. De boodschap “Het zijn net mensen” (vrij naar Luijendijk) zullen wij duidelijk moeten maken.

Maar zijn wij daar wel toe bereid?

Goed, veel homo’s zijn uit de kast voor familie en vrienden, al wat minder op de werkvloer en een heel stuk minder van ons nemen stelling over homosexualiteit in de openbare ruimte. Wellicht een goed voorbeeld is Facebook, tegenwoordig toch de meest betreden openbare ruimte. Via Facebook krijg ik bijvoorbeeld via de organisatie All Out. Deze organisatie monitort wereldwijd politieke plannen om de rechten van homo’s te beperken en roept vervolgens op om actie te ondernemen. Het werkt. Wetgeving om homosexualiteit strafbaar te stellen in diverse Afrikaanse landen is ingetrokken, discriminerende wetgeving in Rusland en Oost-Europa is niet ingevoerd, mede door een massale ondertekening van de AllOut petitie.  Meedoen is simpel. Onderteken de petitie en tell your friends.

Wat mij opvalt als ik de petitie inderdaad gedeeld heb via facebook en twitter dat ik hierop bijna geen respons krijg… En de reacties en likes die er komen zijn vaak alleen van hetero’s. Afgezien van het feit dat de strijd om gelijke rechten een zaak is die sexualiteit overstijgt verbaasd mij de passieve houding van de homo’s in mijn online bereik.

Waar een post “soep maken, bier koud zetten” een massale reactiestroom op Facebook te weeg brengt kan een verhaal over weigerambtenaren of mensenrechten maar blijkbaar weinig bekoren.

Ik wil ervan uitgaan dat reacties (of het gebrek ervan) op Facebook geen graadmeter zijn voor betrokkenheid en inzet want als wij het zelf niet meer belangrijk vinden wie gaat dan zorgen dat we over 40 jaar niet terug de kast in moeten?

Geplaatst in Politiek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

TEDx ter inspiratie

Posted on 29 november 2011 by

Afgelopen vrijdag was ik te gast bij mijn oude werkgever, Deloitte in hun schitterende kantoor, De Maastoren. Daar, op de 44e verdieping met spectaculair uitzicht op de haven, de stad en zelfs de Haagse torens stond een groot beeldscherm te wachten op de start van TEDx Amsterdam. In Rotterdam werd dit evenement als “simulcast” uitgezonden en was er een eigen programma met muziek en eigen spreker.

De Ted Talks hebben als ondertitel “Ideas worth spreading”. De presentaties moeten het publiek inspireren, enthousiasmeren en aanzetten tot actie. Een geweldig concept wat wereldwijd zalen vol mensen trekt en miljoenen kijkers naar de filmpjes van de talks die online staan.

Ik was dus op zoek naar de talks die mij zouden inspireren, met een direct uitvoerbaar idee of met een boodschap die mijn manier van denken weer een beetje zou veranderen.

Voor mij waren er afgelopen vrijdag drie talks die mij echt raakten. De eerste kwam van Barry Schwartz, getiteld Idea Technology. Hij legde haarscherp uit dat hoe wij zijn opgevoed bepaalt hoe wij denken, handelen en ons zullen gedragen. Als een hedendaagse Plato liet hij de schaduwen op de grot zien. Daarnaast gaf hij aan dat uitvindingen zoals de smartphone alleen blijven bestaan als ze een praktisch nut hebben. Hij verwonderde zich daarna over het feit dat ideeën die geen praktisch nut meer dienen wel blijven bestaan. Hij noemde dat False ideology. Kijk zijn boodschap zelf na! Barry Schwartz op TedX Ik ben benieuwd naar jullie mening!

De tweede Ted talk was van Joris Luyendijk. Een aanstekelijke oproep om zaken die voor de massa (en dus voor jezelf) onbegrijpelijk lijken op een simpele manier aan te pakken. Begin van punt nul en deel de kennis die je vanaf dat punt opdoet met anderen. Geholpen met hun kennis kan je dan steeds een nieuwe stap op weg naar de oplossing zetten. Als je dan eindelijk weet hoe een abstract probleem in elkaar zit, heb je die kennis gelijk gedeeld met een hele groep mensen. Hij doet dat nu in dienst van the Guardian op zijn blog “Comment is free”. Naar mijn mening echt een Idea worth spreading, dus bij deze! Joris Luyendijk “Share your Learningcurve”

Tot slot nog een Talk. Deze van Generaal Van Uhm, bevelhebber van de Nederlandse krijgsmacht. Zijn boodschap “ik koos het wapen om de wereld te verbeteren” deed nogal wat stof opwaaien. Wat volgde was een aangrijpend verhaal over de rol (en de plicht) van Nederland en andere stabiele, welvarende landen om in gebieden waar dit geen vanzelfsprekendheden zijn veiligheid te brengen. Mooie link met de theorie van de Piramide van Masloff. Zijn verhaal zorgde er in ieder geval voor dat mijn waardering voor het werk van het leger weer gestegen is. Kijk hier zelf de TedX talk na: Generaal Van Uhm op Tedx

De overige Talks waren stuk voor stuk het bekijken waard en hadden allen hun eigen boodschap, technisch of juist persoonlijk. Maar eigenlijk is natuurlijk de boodschap van alle TEDtalks, gehouden waar dan ook ter wereld, om te laten zien dat iedere persoon meer kan dan hij of zij voor mogelijk houdt. Ideas worth spreading, Ideas worth doing!

Geplaatst in Inspiratie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen